kalemi elime aldığım zaman ruhumda büyük bir inkişaf hissediyor
ve ihtiyarsız kalemim o andaki muvakkat duygularıma tercüman olduğunu görüyorum.Saniyen: Şöyle düşünüyordum; eğer yalnız
adüvv-i ekber olan nefsin hilesinden
ve cinn ü ins
ve şeytanların mekrinden emin olayım diye
herkes başını karanlığa çekse
ve kendisi köşe-i nisyana çekilse
veya çekilmek istese
ve âlem-i insan
ve âlem-i İslâm mühmel kalacak,
kimsenin kimseye faidesi olmayacak bir zaman olsa;
ben din kardeşlerime bu nurlu hakikatları iblağ edeyim de
Allah-u Zülcelal nasıl şe'n-i uluhiyetine yaraşırsa öyle muamele eylesin.
Nefsimi düşünmekten kat'-ı nazar etmeyi yine o zamanlarda çok faideli görüyordum. Bundaki hikmet nedir?
(Barla Lahikası - 27)
Hulusi abiden
